| |
|
|
| |
แสงเทียนส่องยามเมื่อตะวันลา |
ก็แลงามตา นับว่ามีคุณ |
| |
เด็กไทยทั้งหลาย ได้วิชาเพิ่มพูน |
ชีวิตสมบูรณ์ คือพระคุณผู้ใด |
| |
ครั้งเราอ่อนเยาว์เบาปัญญา |
ท่านสู้อุตส่าห์ ชี้แจงจน แจ้งใจ |
| |
จะนานแสนนาน ไม่รำคาญทิ้งไป |
นี่คือหัวใจ สดใสของครู |
| |
** บุญปางใด ศิษย์ได้สรรสร้าง |
นำมาวาง กราบคุณครูไว้ |
| |
วอนเทวาฟ้าช่วยอวยชัย |
ใจจงมอบองค์พระหฤทัย ฯ |
| |
โปรดทรงประสิทธิ์ เนรมิตสุขทวี |
ให้คุณครูที่รักเคารพ ตลอดกาล |
| |
รักใครจะคลายพร้อมกาลเวลา |
แต่รักบูชา
พระคุณยังครอง |
| |
ตราบชั่วดินฟ้า
แสงศรัทธาเรืองรอง |
ใฝ่จิตคิดตรอง
เพราะศิษย์ต้องมีครู |
| |
|
|
